ولى بعضى از شماها همه چيز را پايمال مىكنيد ؛ از بزرگان اسلام غيبت مىنماييد . اگر ديگران نسبت به بقال و عطار سر كوچه بدگويى و غيبت مىكنند اينان به علماى اسلام نسبت‌هاى ناروا داده ، اهانت و جسارت مىنمايند ؛ زيرا ايمان ، راسخ نشده و كيفر اعمال و كردار خود را باور ندارند . و « عصمت » غير از ايمان كامل نمىباشد ؛ معناى عصمت انبيا و اوليا اين نيست كه مثلًا جبرئيل دست آنان را بگيرد ؛ البته اگر جبرئيل دست شمر را هم بگيرد ؛ هرگز مرتكب گناه نمىشود ! بلكه عصمت ، زاييدهء ايمان است . اگر انسان به حق تعالى ايمان داشته باشد و با چشم قلب ، خداوند متعال را مانند خورشيد ببيند ، امكان ندارد مرتكب گناه و معصيت گردد . چنان‌كه در مقابل يك مقتدر مسلح « عصمت » پديد مىآيد . اين خوفِ از اعتقادِ به حضور است كه انسان را از وقوع در گناه حفظ مىكند . معصومين - عليهم السلام - بعد از خلقت از طينت پاك ، بر اثر رياضت و كسب نورانيت و ملكات فاضله همواره خود را در محضر خداوند تعالى - كه همه چيز را مىداند و به همهء امور احاطه دارد - مشاهده مىكنند ؛ و به معناى لا إله إلّااللَّه ايمان داشته ، باور دارند كه غير از خدا همه كس و همه چيز فانى بوده ، در سرنوشت انسان نمىتواند نقش داشته باشد : كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ « 1 » . اگر انسان يقين كند و ايمان بياورد كه تمام عوالم ظاهر و باطن محضر ربوبى است و حق تعالى در همه جا حاضر و ناظر است ، با حضور حق و نعمت حق امكان ندارد مرتكب گناه شود . انسان در مقابل يك بچهء مميز گناه نمىكند ، كشف عورت نمىنمايد ، چطور شد كه در مقابل حق تعالى و در محضر ربوبيت

--> ( 1 ) - « جز وجه او همه چيز نابود شونده است » . ( القصص ( 28 ) : 88 )